X
|
بو خوشه ویسته که م ئاره زوو تادڵ دەوەستێ لەترپەى لێدان تادلۆپیک خوین مابێ لەگیان تۆزیک هەناسە بکاهاتووچۆدەرناچم لە خۆشەویستی تو
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
[ سه شنبه 3 اسفند1389 ] [ 11:16 بعد از ظهر ] [ دو همدل ]
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||
| مخسب ای یار مهمان دار امشب | که تو روحی و ما بیمار امشب |
| دیدار یار غایب دانی چه ذوق دارد | ابری که در بیابان بر تشنهای ببارد | |
| ای بوی آشنایی دانستم از کجایی | پیغام وصل جانان پیوند روح دارد | |
| سودای عشق پختن عقلم نمیپسندد | فرمان عقل بردن عشقم نمیگذارد | |
| باشد که خود به رحمت یاد آورند ما را | ور نه کدام قاصد پیغام ما گذارد | |
| هم عارفان عاشق دانند حال مسکین | گر عارفی بنالد یا عاشقی بزارد | |
| زهرم چو نوشدارو از دست یار شیرین | بر دل خوشست نوشم بی او نمیگوارد | |
| پایی که برنیارد روزی به سنگ عشقی | گوییم جان ندارد یا دل نمیسپارد | |
| مشغول عشق جانان گر عاشقیست صادق | در روز تیرباران باید که سر نخارد | |
| بیحاصلست یارا اوقات زندگانی | الا دمی که یاری با همدمی برآرد | |
| دانی چرا نشیند سعدی به کنج خلوت | کز دست خوبرویان بیرون شدن نیارد |
له ورۆژه وه تۆی دیوه په رێشانه دڵی من
سه ودا زه ده وبێ سه روسامانه دڵی من
سه رگه شته ئه سورێته وه بێ لانه دڵی من
هه رساتێ به ده ردێکه وه ناڵانه دڵی من
هه رچه نده به دووی دائه گه رێم شارووڵاتان
ده شت وکه ژوسه حراوچۆڵ وبیابان
شێتانه ئه بێ روی له چ لاکردبێ یاران
وه ک بوڵبوڵه که ی وێڵی گوڵستانه به هاران
ئاخۆله چ گوڵزارێ غه زه ڵ خوانه دڵی من
یاده ربه ده ری کوچه ی شارانه دڵی من
سه دخۆزگه بێ به و رۆژه که نه م بیستبوناوت
نه م چێشتبو تامی مه ی مه یخانه ی چاوت
نه ی دیبوده ست وپێی دڵه که م حه ڵقه ی داوت
ئازادبوله پێچ وخه می ئه گریجه ی خاوت
وائێستاله تاوی ئاگری هیجرانی به تاوت
فرمێسکی ده ڵێی ته رزه وبارانه دڵی من
توي يه ديوارسنگي دوتا پنجره اسيرن
دوتا خسته ،دوتا تنها،يکيشون تو،يکيشون من
ديوارازسنگ سياهه،سنگ سخت وسرد وخارا
زده قفل بي صدايي به لباي خسته ي ما
نميتونيم که بجنبيم زيرسنگينيه ديوار
همه ي عشق من وتو،قصه هست،قصه ديوار
هميشه فاصله بوده بين دستاي من وتو
باهمين تلخي گذشته،شب وروزاي من وتو
راه دوري بين ما نيست،اما بازاينم زياده
تنها پيوند من وتو،دست مهربون باده
ما بايد اسيربمونيم،زنده هستيم تا اسيريم
واسه ما رهايي مرگه، ما رها بشيم ميميريم
کاش که اين ديوارخراب شه
من وتو باهم بميريم
توي يک دنياي ديگه
دستاي همو بگيريم
شايد اونجا توي دنيا،درد بيزاري نباشه
ميون پنجره هاشون ديگه ديواري نباشه...
شکرت برای سلامتی
چـــی دلنشیــ♥ــن تر از اینکـــﮧ
وشه
هه ست ؛
قه لـــه م
هيچيان ناتوانن هه ستي پر سوز و ئاگريني من سه باره ت به تو ده ربرن
ئه ي په نا بو چي به رم؟؟
که بتواني باري قورسي پر هه ستي
خوشه ويستي من سه باره ت به تو ده ر بري؟
به قه له مي دل...
به هه ستي پاك...
وشه وشه بوت ده هونمه وه كه...
خوشم ده وي خوشه ويسته كه م هه تا گیانم له له ش دایه
سه ر ده میک بو بی نه غمه بو باغچه ی ژیانم
بی ورته بو ناو هیلانه ی بولبوله کانم
له ری ده نگی شادمانیو نه شئه م خنکا بو
شه پولی بای به رو جوشم مه ند راوه ستا بو
ناهومید بوم وام ئه زانی ده ردیکه کاری
به برو پیلی چوم و هینایه دیاری ئیگجاری
چاوه روان بوم ساکه ی گه ردوون گه ردوونی بی باک
جانه وه ری گور هان ئه دا بمکه ته خوراک
به لام ئه ی یار یاری نازدار شوره ژنه ی شوخ
به لیوی ئال به چاوی ره ش چاوی ره شی توخ
به م جوانیانی که نیه تی به هه شتی دنیا
به م جوانیانی که له تودان هه مویان ته نیا
له و روژه وه دیومه سیحری زه رده خه نه ی تو
دنیای ده روون مه له کانی هاتونه وه گو
سه ر چاوه که ی عومری جوانیم هاتوته وه کول
باغچه ی ژینم پربوته وه له نه مامی گول
زور جار زه مان ده نگی بولبول ئه تورینی...
شنه ی به هار نیگای گول ئه وه رینی...
ئاوی رووبار ده نگی ماسی ئه خنکینی...
به لام هه رگیز که س ناتوانی خوشه ویستیت له ناو دلما بژاکینی...!!!
و هه ر له تو وه ش كوتايي دي
تو شيعريكي بالا به رزي هه ميشه تو ئه خوينمه وهزور تامه زروي بينيني توم
زور شه و گار و شه وم بي چرا رووی تو بوونئاخ بو دوو دل كاتيك بو ژوان له سه ر ئاو و ئاگرا بوو
زور به حه سره تم جاريكي تر له بن داران جووت جووت دابنيشينه وهدنیا را می دهم برای لبخندت
هراسی نیست ....
شاد که باشی ,
دنیا دوباره ازآن من است ....
